Welkom bij Little Care !
Hartelijk dank voor uw belangstelling voor Little Care en voor ons werk! 

De reden waarom Little Care bestaat houdt verband met Indonesië's sociale en economische situatie. Als gevolg van de economische crisis hebben honderdduizenden kinderen en hun families nog steeds gebrek aan de meest elementaire zaken voor hun ontwikkeling.

Wij richten onze aandacht op drie aspecten: de Economische Crisis , onderwijs en gezondheid .

1. Economische Crisis
Indonesië's succesvolle periode van snelle economische ontwikkeling kwam in 1997 abrupt ten einde door de ernstigste economische crisis die zich ooit in Azië voltrok. Die crisis veroorzaakte in 1998 ook het onverwachte aftreden van president Soeharto. Dat betekende het einde van zijn 32 jaar durende dictatoriale regime.

De problemen begonnen dus met de monoteraire crisis in 1997, die de ineenstorting van de Indonesische economie veroorzaaakte. In 1998 bereikte de inflatie meer dan 80%. De waarde van de Indonesische Rupiah ten opzichte van buitenlandse valuta was drastisch verminderd, met als gevolg dat Indonesische bedrijven met leningen in Amerikaanse dollars en andere buitenlandse valuta grote verliezen leden. Honderden Indonesche bedrijven gingen failliet, en waren genoodzaakt honderdduizenden werknemers te ontslaan.

Het lot van de verarmde stedelijke bevolking was heel zorgdwekkend. We zagen een sterke toename in het aantal kinderen dat op straat leefde. Het aantal ambulante verkopers nam eveneens sterk toe.

De regering verklaarde dat duizenden schoolkinderen, zowel in steden als op het platteland, niet meer naar school gingen, omdat hun ouders de schoolkosten niet langer konden betalen.

Van de ene dag op de andere werd Indonesië in 1998 een democratie. Maar de overgang van een dictatoriaal bewind naar een democratie verloopt niet vanzelf, ook niet in korte tijd en al helemaal niet zonder problemen. Het aantal problemen waarmee Indonesië te kampen heeft is meer dan talrijk en buitengewoon ernstig. Om een paar voorbeelden te noemen:

• de corruptie is overal aanwezig. Er is geen enkele indicatie dat dat op korte termijn zal veranderen.
• de werkloosheid is enorm hoog. Voor de meerderheid van de bevolking in Indonesië is er tot nu toe geen sociaal zekerheidsstelsel.
• de ambtenaren, met name in het onderwijs, de gezondheidszorg en politie zijn ernstig onderbetaald.
• Recente ernstige natuurrampen, zoals de vernietigende tsunami na een zeebeving voor de kust van Noord Sumatra, gevolgd door een serie aardbevingen en vulkaanuitbarstingen, aardverschuivingen en overstromingen,
• Epidemieën treffen met name de armste delen van de bevolking, inclusief ondervoeding van jonge kinderen, in diverse districten van het land.

2. Onderwijs
Indonesië staat op de wereldranglijst te boek als het land met een van de laagste uitgaven voor onderwijs. In een krantenartikel werd vermeld dat de overheid slechts Rp 20,000 (ongeveer Euro 2) per leerling of student per jaar begroot. Dat is volstrekt onvoldoende en verklaart waarom het Indonesisch onderwijssysteem in zo'n belabberde staat verkeert.

Het zeer lage onderwijsbudget veroorzaakt vele ernstige problemen. Om er een paar te noemen: de lage kwaliteit van lesgeven, een lespakket dat niet voldoet aan de hedendaagse behoeften in dit tijdperk van globalisatie, het lage opleidingsniveau van leraren, en de lage onderwijssalarissen. Dit betekent automatisch dat onderwijsgevenden gedwongen zijn om een aanvullend inkomen te zoeken en zich niet volledig kunnen concentreren op lesgeven. Er is ook een structureel tekort aan onderwijzers en middelbare scholen, met name in afgelegen gebieden.

Dit verklaart ook waarom scholen in het gehele land allerlei heffingen hanteren. Die variëren van inschrijfgeld, examengeld, bijdragen voor het onderhoud van het schoolgebouw, de reguliere onderwijsbijdrage, en regels voor de aanschaf van uniformen en boeken die de ouders via de school moeten kopen.

Zoals gezegd verlaten veel kinderen voortijdig de basisschool. Zij zoeken werk omdat hun ouders de kosten van het onderwijs niet langer kunnen betalen. Veel kinderen die de basisschool wel voltooien hebben problemen met lezen en schrijven, met name in dorpen in afgelegen gebieden.

3. Gezondheid
De situatie in de gezondheidszorg in Indonesië is vergelijkbaar met die van het onderwijs. Met name buiten de grote steden zijn er te weinig doctoren en verpleegkundigen.

Ook al bestaat er in Indonesië een netwerk van klinieken ( Puskesmas ) in alle wijken en dorpen met daarnaast gezondheidsposten ( Posyandu ) in alle gehuchten ( dusun ), veel Indonesiërs hebben nauwelijks toegang tot die faciliteiten. Veel Puskesmas in afgelegen streken zijn op slot en staan leeg omdat er geen artsen of verplegend personeel is. Talrijke Posyandu functioneren om dezelde reden niet

Een algemeen ziekenfondssysteem is in Indonesië onbekend. Dat betekent dat velen, vooral de armsten, alle medische uitgaven zelf moeten betalen (consulten, geneesmiddelen, operaties, verpleging, enz. ). Een van de eerste vragen van een arts is vaak of de patiënt de behandeling kan betalen. Als het antwoord 'nee' luidt, is er maar één oplossing: onverrichter zake naar huis. De armsten onder de bevolking kunnen in feite alleen de hulp inroepen van traditionele genezers ( dukun ).

Van iedere 100.000 zwangere vrouwen in Indonesië sterven er tijdens of na de bevalling 300 aan complicaties. In verscheidene andere landen, met vergelijkbare economische omstandigheden, is dit aantal slechts 30 tot 60 per 100.000 bevallingen.

Op de volgende pagina's kunt u lezen wat wij doen op het gebied van gezondheid en onderwijs en hoe u ons daarbij kunt helpen met geld of, als vrijwillige.